قصدِ رفتن كردى...؟قبول!ميخواهى نباشى...؟قبول!چمدانت را بردار و پُر كن...من هم كمكت ميكنم؛پر كن از خاطراتمان،از دوست داشتنم،از تمامِ حواسم كه جمعِ حواس پرتى هاىِ شيرينَت بود!از روزهايى كه وجودم را لازم

''می بخشم''...

''کسانی'' را ک هر چ ''خواستند''...

با ''من''... با ''دلم''... با ''احساسم'' کردند...

و ''مرا'' در ''دوردست'' خودم ''تنها'' گذاردند...

و ''من'' ''امروز'' ب ''پایان'' خودم ''نزدیکم''...

''پروردگارا''... ب ''من'' ''بیاموز''...

در این ''فرصت'' ''حیاتم'' ''آهی'' نکشم...

برای ''کسانی'' ک... ''دلم'' را... ''شکستند''...

همه ما یک نفر را داریم که نداریمش !

میدانید چه میگویم ؟

دوستش داریم و با قلبمان میخواهیم کنارش باشیم ...

به یادش بیدار میشویم

و شب ، قبل از خواب ، به او فکر میکنیم ...

برایش ستاره ستاره دلخوشی آرزو میکنیم

و دوست داریم سبدِ دلتنگیهایش

همیشه خالی از دیگران و پر از ما باشد ...

یک نفر که میخواهیم دنیا خالی شود ،

اما خودش باشد کنار ما و بی حوصلگی هایمان ...

این یک نفر همانی است

که با ما ، ولی بی ماست ... ✍

فڪر میڪردم وقتی نباشی همه چیز حل میشودچه میدانستم نبودن تو بدتر از هزار بدتر به جانم میافتد . .فکر میڪردم اگر آدمی ڪه گوش شنوا ندارد . .زبانِ مرهم بودن بلد نیست . .دلی برای پیش کش در آغوشش نیست . .بهت